Ülkemizde 8.5 milyon civarında Engelli olduğunu öğrendim. Yani ülke nüfusunun %13’üne yakın bir oranına denk geliyor. Yaşama tutunmaya çalışan insanların sayısı sadece ülkemizle sınırlı değil tabiî ki; Dünyada ise 500 milyonu aşan Engelli sayısı bu durumun gittikçe vahimleşeceğini bize gösteriyor.
Engelli insanlara genel tabirle “özürlü, sakat, kusurlu” gibi ifadeler ile hitap ediliyor. Bu “Özür-lü” ifadesi bana bir şey için özür borçlu olan kimse çağrışımı yapıyor. Oysaki ben sınıfsal ayrımı bile kabullenmiş değilim. Sonuçta insanız ve insanca yaşamalıyız diyerek, “özürlü” diye kullanılan bu ifadeyi uygun bulmadım. Yani lügat da ki tanımıyla özürlü: özrü bulunan, kusurlu olan anlamına da gelse ben bu ifadenin biraz sert kaçtığını düşünüyorum. Belki böyle bir şeyi söylemek haddi aşmak olarak algılanacaktır fakat sadece hissiyatımı bu şekilde dile getirmek istedim. Engelli olmak kusur mudur, özür müdür ki; “Özürlü” diyelim.

Herkesin engelli bir yakını ya da çevresinde engelli tanıdığı vardır diye düşünüyorum. Bu sonuçtan yola çıkarak bir gün bizimde engelli olabileceğimizi hatırlatıyorum. Hayattaki mücadelemizi sürdürürken bir sürü engellerle karşılaşan bizler değimliyiz? Öyleyse bir gün bu engellerden birine ayağımız takılır da düşersek Engelli olabilme ihtimalimiz çok yüksektir. Bilinmelidir ki herkes doğuştan engelli değildir. Gelişmişlik ve sanayileşme sonucunda ya da doğal faktörler sonucunda, her hangi bir biçimde oluşacak kaza bizi de Engelli yapabilir. İşte bu yüzden onlara karşı duyarlı olup yardım elini uzatmalıyız. İlle maddi anlamda değil, manevi duyarlılıkla da bir şeyler yapabiliriz. Onlarla ilgilenmek, onlara güler yüz göstermek, onlara bizden farklı olmadığını bir şekilde hissettirmek gerekir diye düşünüyorum.

Timur Cumhur
alıntı..