Engelsizdunyamiz.com’ daki kardeşlerim ve dostlarımla tanışmam 1 Şubat 2009 tarihindedir. İlk sitemize girişim tesadüfen olup, sitede ilk tanıştığım kişiler Ersin ATA ve Serkan AYDINLI, sitenin bende vazgeçilmez oluş sebepleridir..
Neden vazgeçilmezlerim ve vazgeçilmezlerim olsalar da ben neden buradayım?
İlk sohbetlerimiz site üzerindendi ve bu sanal ortamda bile onlardan gelen sevgiyi hissedebiliyordum.. Bir süre sonra anladık ki evet biz yüz yüze gelmeli ve organizasyonlara başlamalıydık,

29 Mart 2009 gözbebeğim Serkan’ımla ilk buluşmamızı düzenledik, ve ilk kez karşımdaydı, inanılmazdı, Serkan’ım diye koştuğumu hatırlıyorum ve abla kardeşliğimizin belki de ilk temelleri o andı. Daha sonra 19 Nisan’da İstanbul’dan dostlarımız, kardeşlerimiz Ankara’ya geldi, ve nihayet baş tacı kartalım Ersin’imle de yüz yüzeydik yıllardır tanışıyormuşçasına kucaklaşıyorduk, bu sıcaklık, bu sevgi, bu zamanda öyle zor bulunuyor ki… Muhteşem ikilimin haricinde de vazgeçemeyeceğim nice güzel kalpli insanlarla tanışmama vesile oldular, ve yerleri bende çok farklı…
İlk buluşma için uygun mekan bulmak için gezerken, bir mekan sahibinden bana bir soru geldi, neden bu kadar ilgileniyorsunuz? Bir sitede tanıştığınız insanlar için mi? Yoksa sizin de mi engelli bir yakınınız var? Şaşkındım olmalı mıydı gerçekten? Bence gerek yoktu bir yakınımın engelli olmasına… Sonra düşündüm ve düşününce fark ettim olanları, ben hiç engelli olarak görmemiştim ama 7 sene önce kaybettiğim, canımdan çok sevdiğim en parlak yıldızım olan babam felç geçirmişti, yürümeyi başarmıştık, ama denize girerken aksayan yürüyüşü nedeniyle bakan gözleri hatırladım, o zamanlar ben umursamamıştım o bakışları ama şimdi düşündüğümde sanırım babam ve annem umursuyordu.. Çeşme’de yazlık sitemizde arka arkaya arabalarını çok yakın park eden komşu nedeniyle biz geçmekte zorlanırken babam daha da zor geçerdi, biraz mesafe bırakmalarını rica ettiğimizde ‘ben mi hasta ettim’’ diyen sözleri kulaklarımda çınladı. İnsanlar işte bu kadar duyarsız olabiliyordu..
Neden burada olduğumu çok iyi biliyorum… Öncelikle inanılmaz derecede buradaki insanları çok seviyorum ve neler hissettiklerini biliyorum, mutlu olmalarını istiyorum, onların mutluluğuyla gözlerindeki ışıltıyı görüyorum ve ben de çok mutlu oluyorum..  Biliyorum ki engelleri evet var ama bu engelleri ortadan kaldırmak bizim elimizde.. Var olan fiziksel engelleri dışarı çıkmalarına engel değil mimari düzenlemeler tüm vatandaşlarına aynı hakları sağladığı sürece.. Bu düzenlemeleri yapmak da çok zor değil, farkına varıp, önemsedikten sonra.. Fiziksel engelleri, çalışmalarına da engel değil, üretici olmak istiyorlar yeter ki istihdam yaratılsın ama gerçekten engelliler bu kadrolara yerleştirilsinler… Ve biz hep beraber, gönül birliğimizle el ele verince bu farkındalığı kazandırabilir, insanları daha duyarlı hale getirerek, eşit eğitim ve yaşam şartlarını elde edebiliriz.
Hiç düşündünüz mü? neden yurtdışına çıkan insanlarımız, ‘aaa burada ne kadar çok engelli insan var? Bizim ülkemizde yok’ diyorlar.. Bence düşünün ve farkına varın %12,29 oranında engelli vatandaşımız var ama eşit şartlar sağlanmadığından var’lar ama yok gibi davranılıyorlar.. Unutmayın ki engel SİZ olmazsanız ENGELSİZ oluruz…
 
Sevgi ve Saygılarımla…
Begüm Şebnem Yavaşcaoğlu
 
ENGELSİZDUNYAMİZ.COM YÖNETIMI

http://www.engelsizdunyamiz.com/forum/index.php?topic=300.0